Blog techniczny
Dzielimy się tym, co sprawdziliśmy w praktyce.
Artykuły z produkcyjnych projektów: Laravel, PHP, DevOps, integracje i architektura.
CNI — jak działa wtykowa sieć kontenerów
Pod nie ma adresu, ruch nie przechodzi, a w logach nic. Pod Calico, Cilium i Flannelem stoi jedna specyfikacja, w której wtyczka sieciowa to zwykły program wykonywalny czytający JSON ze standardowego wejścia. Rozbieramy sześć operacji protokołu, łańcuchy wtyczek, delegowanie do IPAM oraz to, dlaczego operacja DEL jest zawsze najlepszym staraniem — i skąd wzięła się z tego potrzeba osobnego odśmiecania.
Czytaj →NextChat — lekki klient do Claude, GPT, Gemini i DeepSeek
Osiemdziesiąt osiem tysięcy gwiazdek, licencja MIT, wdrożenie na Vercela jednym kliknięciem i szesnaście obsługiwanych dostawców modeli — własny czat firmowy na własnych kluczach API zamiast abonamentu za stanowisko. Omawiamy język konfiguracji listy modeli, bez którego klient utknął na modelach z połowy 2025 roku, hasło dostępu, którego brak wystawia Twój klucz API całemu internetowi, oraz to, co dokładnie w tym projekcie jest darmowe, a co sprzedażą.
Czytaj →System design — zestaw materiałów o projektowaniu systemów
Czterdzieści jeden tysięcy gwiazdek przy zestawieniu linków do nauki projektowania systemów — i dwadzieścia dwie referencyjne implementacje algorytmów, o których mało kto wie, że tam są. Sprawdzamy, co w tym repozytorium jest realnie wartościowe, co jest lejem sprzedażowym do płatnej platformy autora, i które z dziewięćdziesięciu opisanych pojęć zwracają się w pracy agencyjnej, a które są teatrem rekrutacyjnym.
Czytaj →SQLAdmin — panel administracyjny dla SQLAlchemy i FastAPI
FastAPI nie ma panelu administracyjnego w pudełku, a Django i Laravel mają. SQLAdmin wypełnia tę lukę deklaratywnymi klasami ModelView nad istniejącymi modelami SQLAlchemy — z filtrami, importem CSV strumieniującym postęp, dziennikiem audytu i jednorazowym pokazywaniem sekretów. Omawiamy też haczyki na zapytania, bez których panel wielodostępny wycieknie danymi, oraz fakt, że domyślnie nie ma żadnego uwierzytelniania.
Czytaj →CodeBurn — lokalne CLI, które liczy wydatki na narzędzia AI
Faktura pokazuje sumę. CodeBurn czyta pliki sesji, które Twoje narzędzia AI i tak zapisują na dysku, i rozbija każdy token oraz każdego dolara na zadanie, model, narzędzie i projekt — bez proxy, bez kluczy API, bez wysyłania czegokolwiek. Omawiamy skaner marnotrawstwa, który po trzech dniach sam sprawdza, czy obiecane oszczędności się pojawiły, limity budżetu wpinane w hooki Claude Code oraz korelację wydatków z commitami w gicie.
Czytaj →Ui.Vision — otwarte RPA zgodne z Selenium IDE
Rozszerzenie do przeglądarki z rejestratorem makr, rozpoznawaniem obrazu i OCR — a od niedawna z mostem MCP, przez który Claude Code tworzy, edytuje i uruchamia makra w otwartej przeglądarce. Rozbieramy trzy warstwy wejścia (zdarzenia syntetyczne, zaufane wejście przez CDP, prawdziwe kliknięcia systemowe), cztery sposoby celowania w element, zabezpieczenia mostu przed cichym działaniem agenta oraz dwulicencyjność AGPLv3 lub komercyjną — z wyjątkowo klarownym FAQ, który rozstrzyga, kiedy trzeba płacić.
Czytaj →Zed — wydajny edytor kodu ze współpracą w czasie rzeczywistym
Edytor w Ruście od twórców Atoma i Tree-sittera, z 90 tysiącami gwiazdek i tygodniową kadencją wydań. Rozbieramy trzy drogi uruchamiania agentów — w tym Claude Code jako agenta zewnętrznego przez otwarty protokół ACP, bez dodatkowej opłaty — piaskownicę systemową dla narzędzi agenta wraz z jej jawnymi ograniczeniami, oraz współpracę w czasie rzeczywistym z ostrzeżeniem o dostępie do lokalnych plików. Plus uczciwa ocena: gdzie Zed ma sens w stacku PHP, a gdzie nie zastąpi PhpStorma.
Czytaj →Open SaaS — darmowy starter SaaS ze Stripe, autoryzacją i AI
Szablon SaaS na licencji MIT z uwierzytelnianiem, trzema dostawcami płatności, panelem administracyjnym, S3, mailami, zadaniami w tle i testami Playwright — postawiony jedną komendą. Rozbieramy jednak rzecz, którą łatwo przeoczyć: to nie jest boilerplate, a szablon dla Waspa, frameworka, który kompiluje całą aplikację i jest wciąż w becie. Analizujemy, co z tego wynika, dlaczego skille dla agentów są tu warunkiem użyteczności, i porównujemy uczciwie z tym, co daje Laravel z Cashierem.
Czytaj →ToolJet — budowa narzędzi wewnętrznych metodą drag-and-drop
Platforma do paneli administracyjnych i aplikacji operacyjnych działających na istniejących bazach i API: 80 komponentów, 90 źródeł danych, JavaScript i Python w środku, a od niedawna także budowanie agentem kodującym przez serwer MCP. Rozbieramy dokładnie podział na edycję społecznościową i płatną — bo workflowy, GitSync, wiele środowisk i RBAC są po stronie enterprise — konfigurację produkcyjną z workerami i Redisem oraz rachunek z AGPL-3.0. Plus uczciwe porównanie z Filamentem: kiedy klikać, a kiedy pisać.
Czytaj →Tailscale — prywatna sieć WireGuard bez konfigurowania VPN-a
Siatka peer-to-peer na WireGuardzie, w której serwer koordynujący wymienia klucze publiczne, ale nie widzi ruchu — bez przekierowań portów i bez plików konfiguracyjnych per osoba. Rozbieramy podział na otwartego klienta i zamkniętą warstwę sterowania, rolę przekaźników DERP, subnet routery, ACL-e i Tailscale SSH. Do tego pełna analiza Headscale jako otwartej alternatywy dla warstwy sterowania: co obsługuje, czego nie i dlaczego jego autorzy sami zawężają zakres do jednej sieci.
Czytaj →Syncthing — ciągła synchronizacja plików bez chmury
Trzynaście lat rozwoju, 88 tysięcy gwiazdek i architektura bez serwera pośredniczącego: tożsamością urządzenia jest odcisk jego certyfikatu, a cały ruch idzie po TLS bezpośrednio między maszynami. Rozbieramy typy folderów decydujące o sensownej topologii, deterministyczne rozstrzyganie konfliktów, cztery strategie wersjonowania, urządzenia niezaufane z szyfrowaniem po stronie klienta oraz zmiany z wersji 2.0 — w tym przejście na SQLite i usunięcia zapominane po sześciu miesiącach. Plus jasne granice: co Syncthing robi, a czym na pewno nie jest.
Czytaj →SwiftWave — self-hostowany PaaS jako alternatywa dla Heroku
Lekki PaaS w Go, który na dowolnym VPS-ie stawia Docker Swarm, HAProxy, własny proxy UDP i certyfikaty Let's Encrypt — a potem pozwala wdrażać aplikacje z gita, obrazu albo katalogu. Rozbieramy architekturę odczytaną z kodu, realną procedurę instalacji, snapshoty wolumenów na S3 i webhooki CI. Do tego uczciwa ocena tempa projektu: 893 gwiazdki, jeden imienny opiekun i ośmiomiesięczna przerwa między wydaniami — bo przy wyborze PaaS-a to waży więcej niż lista funkcji.
Czytaj →